Wiara w potencjał dziecka czyni cuda! Nie szufladkujmy dzieci.


Profesor psychologii na uniwersytecie kalifornijskim przeprowadził serię eksperymentów poświęconych wpływowi oczekiwań nauczycieli na poziom wiedzy i umiejętności uczniów. Badanie miało miejsce w amerykańskiej szkole podstawowej, zwanej Oak-School. Uczestniczyły w nim dzieci z klas I-VI. Najpierw zdiagnozowano ich poziom inteligencji za pomocą specjalnego testu kompetencji intelektualnych zwanego TOGA (Tests of General Ability); uzyskane w nim wyniki pokazują ogólne możliwości intelektualne ucznia, niezależnie od jego wyuczonych szkolnych umiejętności (takich jak czytanie, pisanie lub liczenie) i osiągnięć szkolnych. Nauczycielom zaś powiedziano, że w badaniu wykorzystano Harvardzki Test Uczenia się (Harvard Test of Inflected Acquisition), który pozwala prognozować przyszłe sukcesy szkolne uczniów.

Wyjaśniono im także, że dzieci, które w teście uzyskały wysoki wynik, w najbliższym czasie zaczną przejawiać szczególne zdolności intelektualne. W rzeczywistości przeprowadzony test nie pozwalał na taką diagnozę.

Tu nastąpiła manipulacja eksperymentalna. Nauczycielom z poszczególnych klas przekazano listy uczniów, którzy rzekomo uzyskali najlepsze wyniki w teście harvardzkim, obejmowały one 20 proc. uczniów z danej klasy. Nauczycieli zapewniono, że u tych osób w ciągu najbliższego roku szkolnego należy spodziewać się zwiększonych możliwości intelektualnych i – co za tym idzie – wybitnych wyników w nauce. W rzeczywistości na listach znaleźli się przypadkowo wskazani uczniowie.

Okazało się, że średni wzrost ilorazu inteligencji u wskazanych uczniów wyniósł prawie 30 punktów. Jakie wnioski wysnuto z tego eksperymentu?

1. „Kiedy nauczyciele oczekiwali, że pewne dzieci wykażą większy rozwój intelektualny, te dzieci rzeczywiście wykazywały większy rozwój intelektualny”.
2. „Gdy nauczyciele uwierzyli w wyniki „testu harwardzkiego” (który przypomnijmy w ogóle nie został przeprowadzony), to mimowolnie postępowali w taki sposób, by rzeczywistość potwierdziła ich oczekiwania”.
3. Gdyby zatem potraktować wszystkich uczniów tak jak wybraną do eksperymentu dwudziestkę, wszyscy osiągnęliby znaczny postęp.
4. „Gdyby lista taka [uczniów wytypowanych] została stworzona przez osoby z jakichś względów postrzegane jako autorytety, to zapewne niektórzynauczyciele mniej lub bardziej świadomie wzięliby ją pod uwagę w pracy z uczniami”.

Potwierdził to również odwrotny eksperyment, kiedy nauczycielom mówiono, że uczniowie z innej klasy źle wypadli w testach, słabo rokują na przyszłość i będą z nimi problemy wychowawcze. Jak się domyślacie nauczyciele w tej klasie nie mieli już takiego zapału i cierpliwości do nauczania i wspierania rozwoju uczniów. Po prostu założyli, że tak jest naprawdę i większość uczniów rzeczywiście nic już w życiu nie osiągnie....

Rodzaje inteligencji u dzieci


Powinniśmy więc zakładać, ze każde dziecko jest inteligentne! Należy zapomnieć, ze inteligencja to tylko świetna pamięć czy umiejętność rozwiązywania zagadek logicznych. Do celów dydaktycznych można wyróżnić nawet kilkanaście typów inteligencji. Założyliśmy, że z punktu widzenia ucznia, w poszczególnych typach inteligencji wiodące są preferencje:

Inteligencja językowa
• lubię czytać
• lubię słuchać bajek, opowiadań, wierszy
• chętnie przyłączam się do rozmowy
• wiem, jak objaśniać, argumentować
• często bronię swojego zdania
• tłumaczę innym dzieciom, jak rozwiązać jakiś problem
• lubię ćwiczenia gramatyczne i ortograficzne
• lubię pisać opowiadania.

Inteligencja matematyczno – logiczna
• lubię liczyć
• lubię rozwiązywać zadania
• lubię rozwiązywać zagadki i wyciągać wnioski
• jestem dociekliwa/y
• jestem systematyczna/y
• jestem dobrze zorganizowana/y
• zadaję dużo pytań
• sprawdzam, czy wszystko jest poprawnie obliczone, napisane…

Inteligencja wizualno – przestrzenna
• lubię oglądać filmy, pokazy multimedialne
• dostrzegam szczegóły, które umykają innym
• lubię projektować
• chętnie wykonuję prace techniczne
• lubię rozwiązywać rebusy, łamigłówki obrazkowe
• w moich zeszytach jest dużo kolorowych podkreśleń
• łatwiej się uczę, gdy obok tekstu są obrazki, diagramy, mapki, labirynty
• ładnie rysuję różne tematy
• na moich rysunkach jest dużo szczegółów, kolorów
• lubię lepić z plasteliny.

Inteligencja muzyczna
• lubię słuchać muzyki
• chętnie uczę się tańca
 ładnie śpiewam
• łatwo rozpoznaję brzmienie instrumentów
• szybko uczę się gry na instrumentach
• często nucę lub pogwizduję
• lubię uczyć się, słysząc w tle muzykę
• uważam, że w każdej muzyce ukryte są emocje.

Inteligencja przyrodnicza
• lubię oglądać albumy ze zwierzętami
• szybko rozpoznaję i nazywam wiele roślin i zwierząt
• lubię wycieczki przyrodnicze
• często rozmawiam o napotkanych okazach przyrodniczych
• opiekuję się kwiatami
• opiekuję się zwierzątkiem
• marzę o egzotycznych podróżach.

Inteligencja kinestetyczna
• nie lubię siedzieć bezczynnie
• często się wiercę i kręcę lub manipuluję przedmiotami
• najlepiej się uczę wtedy, gdy mogę wziąć coś do ręki, wykonać czynność,
klaskać, chodzić
• lubię sport
• lubię taniec
• lubię zabawę w teatr
• chętnie majsterkuję
• mam wyrazistą mimikę i gestykulację.

Inteligencja interpersonalna
• lubię chodzić do szkoły
• łatwo nawiązuję kontakty z rówieśnikami
• łatwo nawiązuję kontakty z dorosłymi
• lubię wszystko organizować
• aktywnie działam w samorządzie uczniowskim
• mam ciekawe pomysły
• pytam innych o zdanie
• dostrzegam nastroje, potrzeby i krzywdę innych
• jestem lubiana/y wśród rówieśników
• mam dużo przyjaciół
• potrafię rozstrzygać spory
• wolny czas najchętniej spędzam z przyjaciółmi.

Inteligencja intrapersonalna
• jestem zawsze spokojna/y
• lubię się koncentrować na swoich przeżyciach i emocjach
• podczas zajęć najchętniej siedzę z boku
• wolę obserwować innych niż brać udział w zabawie, czy pracy grupowej
• jestem zdyscyplinowana/y
• nie jestem aktywna/y na zajęciach
• długo się zastanawiam nad udzieleniem odpowiedzi
• wiem, jakie są moje mocne i słabe strony
• staram się ciągle doskonalić
• lubię się wyróżniać.

Jaki typ inteligencji ma twoje dziecko? Warto dostosować aktywności i zajęcia rozwojowe do poszczególnych typów. 

Wiara w potencjał dziecka czyni cuda

Na koniec pewna historia, która idealnie obrazuje to, ze wiara w potencjał może czynić cuda.
Wydarzyło się to w Stanach Zjednoczonych. Pewnemu nauczycielowi powiedziano, że będzie uczył klasę geniuszy, dzieci o ponadprzeciętnym intelekcie. Nauczyciel ten miał za zadanie zrealizować w rok półtoraroczny materiał. Powiedziano mu, że dzieci te będą go wystawiać na różne próby. Będą mówiły, że nie rozumieją, że nie dają rady, ale on ma im nie wierzyć. Nauczyciel miał cały czas pamiętać, że te dzieci są dużo bardziej inteligentne od niego.

I rzeczywiście na koniec roku nauczyciel był zachwycony uczniami. Mówił, że jeszcze nigdy nie pracował z tak inteligentnymi i mądrymi dziećmi. Chwalił je, że były bardzo chętne do nauki, zadawały inteligentne pytania, uczyły się z prawdziwą pasją i zainteresowaniem. Dzieci te zrealizowały półtora roku w rok i zajęły pierwsze miejsce w Stanowym Konkursie Wiedzy. I wiecie co się okazało? Nauczyciel ten uczył zwykłe dzieci… Takie, jakie można spotkać w każdej szkole, w każdej klasie. 

Jak to możliwe? Bo w zależności od tego, jak traktuje się dzieci, takie one są… Bo tak naprawdę, każde dziecko jest inteligentne. Każde dziecko rodzi się wyposażone we wszystkie potrzebne mu zasoby i możliwości. Gdyby dzieci te nie miały wewnętrznych zasobów, nic nie byłoby im w stanie pomóc. Problem dzieci polega na tym, że dzieci o tym nie wiedzą. To od nas, od nauczycieli i od rodziców zależy, aby dzieci poznawały siebie od jak najlepszej strony. Jest to podstawowy warunek, żeby dziecko mogło osiągnąć życiowe sukcesy. Zawsze wierzmy w potencjał swoich dzieci!


Źródło: Joanna Piasta-Siechowicz, Monika Wojteczek, Uwierzyć w potencjał ucznia…
http://www.wydped.com.pl/IV-VI/JP4-6_10-11_1_od%20str.%2066.pdf

.
Share on Google Plus
    Blogger Comment
    Facebook Comment

4 komentarze:

  1. A jeżeli moje dziecko oprócz inteligencji interpersonalnej spełnia jedynie punkty:
    - zna swoje mocne i słabe strony
    - ma ciągłą chęć samodoskonalenia się
    - lubi przebywać sama (od czasu do czasu)
    W pozostałych typach spełnia właściwie wszystkie punkty? W językowej nie zalicza się tylko do tego z ortografią, bo ma dysleksję, a w muzycznej nie spełnia wymogu ze śpiewaniem, ale gra na pięciu instrumentach. W innych typach spełnia wszystkie punkty.
    Czy to możliwe?
    Córka nie jest małym dzieckiem, które fascynuje cały świat. Jest nastolatką chodzącą do pierwszej klasy liceum.
    Zawsze miała bardzo dobre stopnie, bez nauki i była najlepsza w klasie. W gimnazjum zdobyła tytuły laureata z biologii, chemii, matematyki i WOSu, a finalisty z polskiego i angielskiego, więc właściwie nie powinno mnie to dziwić, ale podobno nie da się być we wszystkim dobrym.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gratuluje umiejętności córki, jednak należy pamiętać że wymienione zostały jedynie przedmioty szkolne, więc ostatnią frazę uważałbym za przesadzoną. W każdym razie życzę dalszych sukcesów.

      Usuń
    2. Wymienione w artykule punkty dotyczą rzeczywiście predyspozycji u dzieci młodszych. Jeśli Pani córka jest wybitnie zdolna i ma świetną pamięć, warto pozwolić jej się ukierunkować. Zdolne osoby, szczególnie te, za które często rodzince podejmują decyzje, są w stanie nauczyć się prawie wszystkiego. Jednak może to je rozpraszać przy poszukiwaniu własnej ścieżki i pasji. Dobrze, że córka próbuję swoich sił w różnych dziedzinach, jednak do matury najlpiej, gdyby odnalazła pewien obszar, z którego chce byc najlepsza. Można skorzystać z pomocy psychologa i testów. Ważne jest, aby uczyła się dla siebie, a nie bo np.tylko wtedy rodzice ją chwalą i czuje, ze musi ich zadowolić.

      Usuń
    3. To co ze we.wssystkim w szkole jest dobra. Może nie będzie dobra w pieczeniu biszkoptu, malowaniu paznokci, dbaniu o kwiatki itp....

      Usuń

Wpisz swoje imię, wybierając pole NAZWA z listy. Możesz komentować za pomocą konta FB, klikając Facebook Comment. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin strony.