Podpis jest Twoja wizytówką! Charakter pisma a osobowość. Lekcja 1.



Psychografologia zajmuje się kompleksową oceną osobowości, predyspozycji zawodowych i talentów człowieka. Okazuje się bowiem, że nie ma dwóch ludzi piszących identycznie, a więc na podstawie próbki pisma można równie definitywnie rozpoznać człowieka, jak po odciskach jego palców. Dziś grafologia jest dziedziną nauki wykorzystywaną m.in. w kryminalistyce do wykrywania przestępców. Coraz częściej z tej wiedzy korzystają firmy zatrudniające nowych pracowników.

Nasze pismo zmienia się, kiedy zmienia się nasz nastrój. Zdenerwowani zwykle silniej przyciskamy pióro do kartki. Gdy jesteśmy w dobrym nastroju, piszemy zamaszyście, a gdy koncentrujemy się, stawiamy litery staranniej. Trudno wyobrazić sobie, aby osoba w stanie emocjonalnego wzburzenia pisała "pod linijkę". Litery są wówczas większe, bardziej rozstrzelone i niemal niemożliwe do odszyfrowania. Psychografolog potrzebuje więc kilku próbek pisma, by dokładnie ustalić charakter oraz predyspozycje badanego człowieka.

Ogólnie można by stwierdzić, że pismo proste wskazuje na osobę praworządną, lecz zamkniętą w sobie i z reguły żyjącą samotnie. Większość ludzi pochyla litery w prawo. Oznacza to gotowość do życia w grupie oraz przystosowania się do otaczającej nas rzeczywistości, a jednocześnie uczuciowość i otwartość. Pismo zbyt pochyłe świadczy o przeroście ambicji. Osoba tak pisząca zawsze chciałaby być pierwsza i najważniejsza w grupie, naprawdę jednak ma słaby charakter i niewiele sobą reprezentuje. Mało kto stawia litery przechylone w lewo. Piszą tak zwykle samotnicy, którzy ciągle się czymś martwią, oraz osoby dumne lub przemądrzałe. Duży odstęp między wierszami świadczy o szacunku dla innych ludzi, mały jest typowy dla osób wścibskich. Literki okrągłe mówią o przebojowości, wąskie o wyobraźni. Pismo zwarte może oznaczać lekceważące traktowanie innych ludzi, a litery niepołączone ze sobą wskazują na silny konflikt wewnętrzny. Nawet z tak ogólnego podsumowania wynika, że aby pozbyć się złych cech charakteru, wystarczy zacząć inaczej pisać. Może warto wrócić do pisania na kartkach?:)

Poniżej krótka charakterystyka podstawowych elementów pisma.

Wielkość pisma

Za wielkością pisma kryje się wzór wielkości, jaki można odnieść do zachowań człowieka. Według kryterium wielkości, wyróżniamy pismo duże i małe (przeciętnej wielkości pismo jest normą, a w badaniu pisma poszukujemy jego cech wyróżniających się). W normie mieści się pismo, którego środkowa linia jest nie mniejsza ani nie większa niż 1,7mm - 2,5 mm. Litery niższe lub wyższe uznawane są za małe lub duże.

Brak wskazówek do interpretacji, gdy wielkość pisma jest w normie. Przyjmujemy wówczas, że człowiek tak piszący nie wyróżnia się w sposób szczególny w obszarze np. odwagi, czy skromności – jego zachowanie pod tym względem mieści się w normie.

Pismo duże charakteryzuje człowieka, który potrzebuje dużo miejsca nie tylko na papierze, ale i w życiu. Jego roszczenia do godności i poważania najczęściej są przesadzone. Niechętnie poddaje się ograniczeniom. O autorze dużego pisma możemy powiedzieć, że to człowiek żyjący namiętnie, z rozmachem, z tendencją do kreowania własnego ja. Jest przedsiębiorczy, chciałby być dla innych autorytetem. Odważny. Oczekuje uznania jego wielkości i znaczenia. Z drugiej strony może to oznaczać udawanie osoby znaczącej, skłonność do przesady, zadufanie w sobie, potrzebę mistyfikacji.

Człowiek piszący pismem małym jest świadomy własnych ograniczeń, jego impulsy życiowe przejawiają się w znacznie mniejszym stopniu niż u właścicieli pisma dużego.Charakteryzuje go mniejsza energia życiowa, ale większa zdolność koncentracji. Wskazówki interpretacyjne: tłumienie życiowych impulsów, skłonność do samoograniczenia, skromność, introwertyzm, niechęć do zwracania na siebie uwagi, przezorność, krytycyzm, rozsądek, wyostrzona uwaga, ostrożność, brak polotu, niewielkie poczucie własnej wartości, gospodarność, wrażliwość, małoduszność, oddanie, lęk.

Szerokość pisma  

Szerokość to cecha pisma, którą możemy ustalić przy pomocy pomiaru. Określamy ją, przyjmując za wzorzec małą literę n, która zgodnie z normą powinna mieścić się w kwadracie. Jeżeli mieści się w prostokącie leżącym, pismo uznajemy za szerokie, jeżeli mieści się w prostokącie stojącym, pismo jest wąskie.

Szerokość lub wąskość pisma wyraża odpowiednio: rozluźnienie, lub skrępowanie. Piszący w sposób rozluźniony podobną postawę przyjmuje w życiu. Analogicznie, brak swobody, wyrażony w piśmie wąskim, towarzyszy wszystkim poczynaniom jego autora.

Pismo szerokie: dążenie do rozwoju, otwarcie na świat, spontaniczność, nierozwaga, przedsiębiorczość, gorliwość, ekspansywność, ufność, brak uprzedzeń, rozluźnienie, brak skrupułów, elokwencja, utrata własnego „ja”. 

Pismo wąskie: poważny stosunek do życia, powściągliwość, lęk przed życiem, sceptycyzm, mała wiara w siebie, wąskie horyzonty, mniejsze zdolności adaptacyjne, wewnętrzny brak swobody, psychiczne zamknięcie, niewielka energia życiowa, samoograniczenia, godny zaufania.

Ciąg dalszy nastąpi.


Share on Google Plus
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 komentarze:

Prześlij komentarz

Wpisz swoje imię, wybierając pole NAZWA z listy. Możesz komentować za pomocą konta FB, klikając Facebook Comment. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin strony.